Wednesday, September 5, 2018

65. திவ்யதேச தரிசன அனுபவம் - 44, திருப்பேர் நகர் (கோவிலடி) 8


தரிசனம் செய்த நாள்: 31.08.18 வெள்ளிக்கிழமை.   
 சோழ நாட்டுத் திருப்பதிகள் - 45  
8. திருப்பேர் நகர்  (கோவிலடி)  (8)  



8. திருப்பேர்நகர்
போமானை யெய்து பொருமானைக் கொம்புபறித்
தாமானை மேய்த்துவந்த வம்மானைத்--தாமச்
செழுந்திருப்பே ரானைச் சிறுகாலைச் சிந்தித்
தெழுந்திருப்பேற் குண்டோ விடர். (8) 
பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காரின் நூற்றெட்டுத் திருப்பதி  அந்தாதி 

திருச்சியிலிருந்து சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், கல்லணையிலிருந்து சுமார் 5 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது திருப்பேர்நகர் என்னும் கோவிலடி. திருச்சியிலிருந்து நேரடி பஸ் இல்லை. திருச்சியிலிருந்து கல்லணை வந்து, அங்கிருந்து திருக்காட்டுப்பள்ளி/திருவையாறு .செல்லும் பஸ்ஸில் வர வேண்டும். திருச்சி, தஞ்சை, கும்பகோணத்திலிருந்து காரில் வருபவர்கள் அன்பில், கோவிலடி இரண்டையும் தரிசிக்கலாம்.
கொள்ளிடத்தின் தெற்குக்  கரையில் அமைந்துள்ள இந்த திவ்யதேசம்,
கொள்ளிடத்தின் வடகரையில் உள்ள அன்பிலுக்குக் கிட்டத்தட்ட நேர் எதிரே அமைந்துள்ளது கொள்ளிடம் ஆற்றைக் கடந்து சென்றால்  இந்த இரு திவ்யதேசங்களுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் 1 கிலோமீட்டர்தான். ஆனால், சாலை வழியே கோவிலடியிலிருந்து திருக்காட்டுப்பள்ளி, பூண்டி, அரியூர் இவற்றைத் தாண்டி அன்பில் 16 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.

கோவிலுக்குத் தென்புறம் சற்றுத் தொலைவில் காவிரி  ஓடுகிறது.   கொள்ளிடம், காவிரிக்கு இடையே அமைந்திருக்கும் விதத்தில், இந்தக் கோவிலும் ஸ்ரீரங்கத்தை ஒத்திருக்கிறது. இங்கே எழுந்தருளியிருப்பவர் ரங்கநாதர். இவர் ஸ்ரீரங்கத்திலிருயிருந்து தள்ளி - ஸ்ரீரங்கத்துக்கு அப்பால்- அமைந்திருப்பதால், அப்பால ரங்கநாதர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

காவிரிக்கரையில் அமைந்துள்ள  பஞ்சரங்க க்ஷேத்திரங்கள் என்று அழைக்கப்படும் ஐந்து ரங்கநாதர் ஆலயங்களில், ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் (பெங்களூரிலிருந்து மைசூர் செல்லும் வழியில் உள்ளது) ஆதிரங்கம் என்றும், ஸ்ரீரங்கம் மத்யரங்கம் என்றும், கோவிலடி அப்பால ரங்கம் என்றும், கும்பகோணம் சாரங்கபாணி கோவில் சதுர்த்தரங்கம் என்றும், மயிலாடுதுறை திருஇந்தளூர் பரிமள ரங்கநாதர் கோவில் பஞ்சரங்கம் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. சிலர் சீர்காழி அருகே உள்ள வட்டரங்கம்தான் சதுர்த்தரங்கம் என்று கூறுவர்.  .

சற்று உயரத்தில் அமைந்துள்ள கோவிலின் முகப்பு திருவெள்ளறையை நினைவுபடுத்துகிறது. 21 படிகள் எறி மேலே செல்ல வேண்டும். இந்திரகிரி என்ற குன்றின் மீது அமைந்துள்ளது இந்தக் கோவில்.

சோழர் காலத்தில் பேர் என்று அழைக்கப்பட்டந்த இந்த ஊர்
பிற்காலத்தில் திருப்பேர் நகர் என்று பெயர் பெற்றது. ஆழ்வார்கள் தங்கள் பாசுரத்தில் இந்த திவ்யதேசத்தை 'பேர் என்றும் 'திருப்பேர் நகர் என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

வைணவ மரபில் கோவில் என்றால் திருவரங்கம் கோவிலைத்தான் குறிக்கும். திருவரங்கம் கோவிலுக்குச் சற்றுத் தள்ளி அமைந்திருப்பதால், இந்தத் திருத்தலத்துக்கு கோவிலடி என்ற பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அப்பால ரங்கநாதர் என்ற பெயரும் கிட்டத்தட்ட இதே பொருளைத்தான் கொண்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

துர்வாசரின் சாபத்தால் தன் சக்தியை இழந்த உபமன்யு என்ற மன்னன் தன் பாவத்தைப் போக்கிக்கொள்ள ஒரு லட்சம் பேருக்கு அன்னதானம் செய்ய ஏற்பாடு செய்தான்.

அப்போது அங்கே வந்த ஒரு முதியவர் அத்தனை உணவையும் அவர் ஒருவராகவே புசித்து விட்டு, அப்படியும் பசியடங்காமல் நின்றார்.

"தங்கள் பசியாற  நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று உபமன்யு கைகூப்பிக் கேட்டபோது, ஒரு குடம் நிறைய நெய்யில் செய்த அப்பம் வேண்டும் என்று முதியவர் கேட்க, மன்னன் அவ்வாறே செய்து அவருக்கு நிவேதனம் செய்தான்.

அப்பத்தை உண்டு அவனுக்குத் தன திருவுருவைக் காட்டி அவனை


சாபத்திலிருந்து விடுவித்தார் முதியவராக வந்த பெருமாள். இதனால் பெருமாளுக்கு அப்பக்குடத்தான் என்று பெயர்.

இன்றும் தினமும் இரவில் பெருமாளுக்கு நெய்யப்பம் நிவேதனம் செய்யப்படுகிறது.

இந்தப் பெருமாள் பராசர முனிவருக்கும் காட்சி கொடுத்ததா4கக் கூறப்படுகிறது.

மார்க்கண்டேயரை யமனிடம் காப்பாற்றி அவருக்கு சிரஞ்சீவித்தன்மையை வழங்கியவரும் இந்தத் தலத்தில் அருள் பாலிக்கும் ரங்கநாதர்தான் என்ற வரலாறும் உண்டு.

இந்திரனின் கர்வத்தைப் பெருமாள் அடக்கியதாகவும் வரலாறு உண்டு.





இந்த எல்லா வரலாறுகளையும் குறிக்கும் வகையில் பெருமாள் சந்நிதி அமைந்திருக்கிறது. புஜங்க சயனத்தில் ரங்கநாதர் மேற்கு நோக்கி சயனித்திருக்கிறார். அவர் தலைக்கருகே பெருமாளை வணங்கியபடி இருக்கும் மார்க்கண்டேய முனிவரின் தலையில் பெருமாள் தன் வலது கரத்தை வைத்து அருள் பாலிக்கிறார்.

உயர்ந்திருக்கும் இடது கரத்தை இந்திரன் தலை மீது வைத்து அருள் பாலிக்கிறார். திருவடி அருகே பூமிப்பிராட்டி வணங்கியபடி இருக்கிறார். பெருமாளின் தலைமாட்டுக்குக் கீழ் அவரது வலது கைக்கருகே  ஒரு (அப்பக்)குடம் இருக்கிறது.

சந்நிதியில் துர்வாசர், உபமன்யு ஆகியோரும் இருக்கிறார்கள்.

மூலவர் - அப்பால ரங்கநாதர், அப்பக்குடத்தான், புஜங்க சயனம், மேற்கு நோக்கிய திருமுக மண்டலம்.

 உற்சவர் - அப்பக்குடத்தான், கனகவல்லி, பூமாதேவித் தாயார், ஆண்டாள், நர்த்தனமாடும் கிருஷ்ணர்  ஆகியோருடன் சேவை  சாதிக்கிறார்.

 தாயார் - இந்திராதேவி அல்லது கனகவல்லி  பெருமாள் சந்நிதிக்கு வெளியே,  இடப்புறத்தில் கனகவல்லித் தாயார் சந்நிதி  உள்ளது. தாயார் கிழக்கு நோக்கிய திருமுகத்துடன் காட்சி தருகிறார்.

விமானம் - இந்திர விமானம்

புஷ்கரணி - காவிரி, இந்திர புஷ்கரணி. கோவிலுக்கு சற்றுத்  தொலைவில் உள்ள புஷ்கரணியில் செடிகள் மண்டி, பயன்படுத்தப்பட்ட முடியாத நிலையில் இருப்பதாக, கோவிலில் மேளம் வாசிப்பவர் கூறினார்.   .

பெருமாள் சந்நிதிக்கு வெளியே மண்டபத்தில் சந்நிதிக்கு வலப்புறமாக விஷ்வக்சேனர் ஆஞ்சநேயர் விக்கிரகங்கள் உள்ளன. பிரகாரத்தின் முடிவில் ஒரு விநாயகர் சந்நிதி இருக்கிறது. இவர் வழிகாட்டி விநாயகர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

இந்த திவ்ய தேசத்தை பெரியாழ்வார் (2 பாசுரங்கள்), திருமங்கை ஆழ்வார் (19 பாசுரங்கள்), திருமழிசை ஆழ்வார் (1 பாசுரம்), நம்மாழ்வார் (11 பாசுரங்கள்) ஆகிய நான்கு ஆழ்வார்கள் மங்களாசாசனம் செய்திருக்கிறார்கள். திருப்பேர் நகர் பாசுரங்களை இயற்றியதும் நம்மாழ்வார் வைகுண்டம் எழுந்தருளி விட்டார். எனவே நம்மாழ்வாருக்கு முக்தி அளித்த க்ஷேத்திரம் இது என்ற பெருமை பெற்றுள்ளது.

பாசுரங்கள் இதோ.

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம் 
பெரியாழ்வார் 
பெரியாழ்வார் திருமொழி 
கோல் கொண்டுவா எனல்
2. கொங்கும் குடந்தையும் கோட்டியூரும் பேரும் 
எங்கும் திரிந்து விளையாடும் என்மகன் 
சங்கம் பிடிக்கும் தடக்கைக்குத் தக்க நல் 
அங்கம் உடையது ஓர் கோல் கொண்டு வா 
      அரக்கு வழித்தது ஓர் கோல் கொண்டு வா            (172)


பாலக் கிரீடை
4. கொண்டல்வண்ணா இங்கே போதராயே 
      கோயிற் பிள்ளாய் இங்கே போதராயே 
தெண் திரை சூழ் திருப்பேர்க் கிடந்த 
      திருநாரணா இங்கே போதராயே 
உண்டு வந்தேன் அம்மம் என்று சொல்லி 
      ஓடி அகம் புக ஆய்ச்சிதானும் 
கண்டு எதிரே சென்று எடுத்துக்கொள்ளக் 
      கண்ணபிரான் கற்ற கல்வி தானே             (204)


இரண்டாம் ஆயிரம் 
திருமங்கை ஆழ்வார் 
பெரிய திருமொழி 
திருப்பேர் நகர்
1. கை இலங்கு ஆழி சங்கன் கரு முகில் திரு நிறத்தன் 
பொய் இலன் மெய்யன்-தன் தாள் அடைவரேல் அடிமை ஆக்கும 
செய் அலர் கமலம் ஓங்கு செறி பொழில் தென் திருப்பேர் 
பை அரவு-அணையான் நாமம் பரவி நான் உய்ந்த ஆறே             (1427)
 
2. வங்கம் ஆர் கடல்கள் ஏழும் மலையும் வானகமும் மற்றும் 
அம் கண் மா ஞாலம் எல்லாம் அமுதுசெய்து உமிழ்ந்த எந்தை 
திங்கள் மா முகில் அணவு செறி பொழில் தென் திருப்பேர் 
எங்கள் மால் இறைவன் நாமம் ஏத்தி நான் உய்ந்த ஆறே             (1428)
 
3. ஒருவனை உந்திப் பூமேல் ஓங்குவித்து ஆகம்-தன்னால் 
ஒருவனைச் சாபம் நீக்கி உம்பர் ஆள் என்று விட்டான் 
பெரு வரை மதிள்கள் சூழ்ந்த பெரு நகர் அரவு-அணைமேல 
்கரு வரை வண்ணன்-தன் பேர் கருதி நான் உய்ந்த ஆறே          (1429)
 
4. ஊன் அமர் தலை ஒன்று ஏந்தி உலகு எலாம் திரியும் ஈசன் 
ஈன் அமர் சாபம் நீக்காய் என்ன ஒண் புனலை ஈந்தான் 
தேன் அமர் பொழில்கள் சூழ்ந்த செறி வயல் தென் திருப்பேர்
வானவர்-தலைவன் நாமம் வாழ்த்தி நான் உய்ந்த ஆறே             (1430)
 
5. வக்கரன் வாய் முன் கீண்ட மாயனே என்று வானோர் 
புக்கு அரண் தந்தருளாய் என்ன பொன் ஆகத்தானை 
நக்கு அரி உருவம் ஆகி நகம் கிளர்ந்து இடந்து உகந்த 
சக்கரச் செல்வன் தென்பேர்த் தலைவன் தாள் அடைந்து உய்ந்தேனே 
                                                                                                                                  (1431)
 
6. விலங்கலால் கடல் அடைத்து விளங்கிழை பொருட்டு வில்லால் 
இலங்கை மா நகர்க்கு இறைவன் இருபது புயம் துணித்தான் 
நலம் கொள் நான்மறை வல்லார்கள் ஓத்து ஒலி ஏத்தக் கேட்டு 
மலங்கு பாய் வயல் திருப்பேர் மருவி நான் வாழ்ந்த ஆறே           (1432)
 
7. வெண்ணெய்-தான் அமுதுசெய்ய வெகுண்டு மத்து ஆய்ச்சி ஓச்சி 
கண்ணி ஆர் குறுங் கயிற்றால் கட்ட வெட்டொன்று இருந்தான் 
திண்ண மா மதிள்கள் சூழ்ந்த தென் திருப்பேருள் வேலை 
வண்ணனார் நாமம் நாளும் வாய் மொழிந்து உய்ந்த ஆறே         (1433)
 
8. அம் பொன் ஆர் உலகம் ஏழும் அறிய ஆய்ப்பாடி-தன்னுள் 
கொம்பு அனார் பின்னை கோலம் கூடுதற்கு ஏறு கொன்றான் 
செம் பொன் ஆர் மதிள்கள் சூழ்ந்த தென் திருப்பேருள் மேவும் 
எம்பிரான் நாமம் நாளும் ஏத்தி நான் உய்ந்த ஆறே                           (1434)
 
9. நால் வகை வேதம் ஐந்து வேள்வி ஆறு அங்கம் வல்லார் 
மேலை வானவரின் மிக்க வேதியர் ஆதி காலம் 
சேல் உகள் வயல் திருப்பேர்ச் செங் கண் மாலோடும் வாழ்வார் 
சீல மா தவத்தர் சிந்தை ஆளி என் சிந்தையானே                               (1435)
 
10. வண்டு அறை பொழில் திருப்பேர் வரி அரவு-அணையில் பள்ளி 
கொண்டு உறைகின்ற மாலைக் கொடி மதிள் மாட மங்கைத் 
திண் திறல் தோள் கலியன் செஞ்சொலால் மொழிந்த மாலை 
கொண்டு இவை பாடி ஆடக் கூடுவர்-நீள் விசும்பே                            (1436)


இரண்டாம் ஆயிரம்

திருமங்கை ஆழ்வார்

பெரிய திருமொழி
பதினெண் திருப்பதிகள்
4. துளக்கம் இல் சுடரை அவுணன் உடல் பிளக்கும் மைந்தனைப் பேரில் வணங்கிப் போய் அளப்பு இல் ஆர் அமுதை அமரர்க்கு அருள் விளக்கினைச் சென்று வெள்ளறைக் காண்டுமே (1850) 10. பெற்ற மாளிகைப் பேரில் மணாளனை கற்ற நூல் கலிகன்றி உரைசெய்த சொல் திறம்-இவை சொல்லிய தொண்டர்கட்கு அற்றம் இல்லை அண்டம் அவர்க்கு ஆட்சியே (1856)

இரண்டாம் ஆயிரம்

திருமங்கை ஆழ்வார்

பெரிய திருமொழி

திருக்குறுந் தாண்டகம்
2047 பேசினார் பிறவி நீத்தார்- பேர் உளான் பெருமை பேசி ஏசினார் உய்ந்து போனார் என்பது இவ் உலகின் வண்ணம் பேசினேன் ஏச மாட்டேன் பேதையேன் பிறவி நீத்தற்கு ஆசையோ பெரிது கொள்க- அலை கடல் வண்ணர்பாலே (17) 2049 பிண்டி ஆர் மண்டை ஏந்தி பிறர் மனை திரிதந்து உண்ணும் முண்டியான் சாபம் தீர்த்த ஒருவன் ஊர் உலகம் ஏத்தும் கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம் கச்சி பேர் மல்லை என்று மண்டினார் உய்யல் அல்லால் மற்றையார்க்கு உய்யல் ஆமே? (19)
இரண்டாம் ஆயிரம்
திருமங்கை ஆழ்வார்
பெரிய திருமொழி
திரு நெடுந்தாண்டகம்
2058 நீரகத்தாய் நெடுவரையின் உச்சி மேலாய் நிலாத்திங்கள் துண்டத்தாய் நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய் ஒண் துறை நீர் வெஃகா உள்ளாய் உள்ளுவார் உள்ளத்தாய் உலகம் ஏத்தும் காரகத்தாய் கார்வானத்து உள்ளாய் கள்வா காமரு பூங் காவிரியின் தென்பால் மன்னு பேரகத்தாய் பேராது என் நெஞ்சின் உள்ளாய் பெருமான் உன் திருவடியே பேணினேனே (8) 2059 வங்கத்தால் மா மணி வந்து உந்து முந்நீர் மல்லையாய் மதிள் கச்சியூராய் பேராய் கொங்குத் தார் வளங் கொன்றை அலங்கல் மார்வன் குலவரையன் மடப் பாவை இடப்பால் கொண்டான் பங்கத்தாய் பாற்கடலாய் பாரின் மேலாய் பனி வரையின் உச்சியாய் பவள வண்ணா எங்கு உற்றாய்? எம் பெருமான் உன்னை நாடி ஏழையேன் இங்ஙனமே உழிதர்கேனே (9) 2069 முற்று ஆரா வன முலையாள் பாவை மாயன் மொய் அகலத்துள் இருப்பாள் அஃதும் கண்டும் அற்றாள் தன் நிறை அழிந்தாள் ஆவிக்கின்றாள் அணி அரங்கம் ஆடுதுமோ? தோழீ என்னும் பெற்றேன் வாய்ச் சொல் இறையும் பேசக் கேளாள் பேர் பாடி தண் குடந்தை நகரும் பாடி பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள் பொரு அற்றாள் என் மகள்-உம் பொன்னும் அஃதே? (19)
மூன்றாம் ஆயிரம்
இயற்பா
திருமங்கை ஆழ்வார்
சிறிய திருமடல்
2672 கார் ஆர் வரைக் கொங்கை கண் ஆர் கடல் உடுக்கை சீர் ஆர் சுடர்ச் சுட்டி செங்கலுழிப் பேர் ஆற்றுப் பேர் ஆர மார்வில் பெரு மா மழைக் கூந்தல் நீர் ஆர வேலி நிலமங்கை என்னும் இப் பாரோர் சொலப்பட்ட மூன்று அன்றே அம் மூன்றும் (1) ஆராயில் தானே அறம் பொருள் இன்பம் என்று ஆர் ஆர் இவற்றினிடை அதனை எய்துவார் சீர் ஆர் இரு கலையும் எய்துவர் சிக்கென மற்று (2) ஆரானும் உண்டு என்பார் என்பது தான் அதுவும் ஓராமை அன்றே உலகத்தார் சொல்லும் சொல் ஓராமை ஆம் ஆறு அது உரைக்கேன் கேளாமே கார் ஆர் புரவி ஏழ் பூண்ட தனி ஆழி தேர் ஆர் நிறை கதிரோன் மண்டலத்தைக் கீண்டு புக்கு ஆரா அமுதம் அங்கு எய்தி அதில் நின்றும் (3) வாராது ஒழிவது ஒன்று உண்டே? அது நிற்க ஏர் ஆர் முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போவதே ஏர் ஆர் இளமுலையீர் என் தனக்கு உற்றது தான் கார் ஆர் குழல் எடுத்துக் கட்டி கதிர் முலையை (4) வார் ஆர வீக்கி மணி மேகலை திருத்தி ஆர் ஆர் அயில் வேல் கண் அஞ்சனத்தின் நீறு அணிந்து சீர் ஆர் செழும் பந்து கொண்டு அடியா நின்றேன் நான் நீர் ஆர் கமலம் போல் செங்கண் மால் என்று ஒருவன் பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழ பறை கறங்க சீர் ஆர் குடம் இரண்டு ஏந்தி செழுந் தெருவே (5) ஆர் ஆர் எனச் சொல்லி ஆடும் அது கண்டு ஏர் ஆர் இளமுலையார் அன்னையரும் எல்லாரும் வாராயோ என்றார்க்குச் சென்றேன் என் வல்வினையால் கார் ஆர் மணி நிறமும் கை வளையும் காணேன் நான் ஆரானும் சொல்லிற்றும் கொள்ளேன் அறிவு அழிந்து (6) தீரா உடம்பொடு பேதுறுவேன் கண்டு இரங்கி ஏர் ஆர் கிளிக் கிளவி எம் அனை தான் வந்து என்னைச் சீர் ஆர் செழும் புழுதிக் காப்பிட்டு செங் குறிஞ்சித் (7) தார் ஆர் நறு மாலைச் சாத்தற்குத் தான் பின்னும் நேராதன ஒன்று நேர்ந்தாள் அதனாலும் (8) தீராது என் சிந்தை நோய் தீராது என் பேதுறவு வாராது மாமை அது கண்டு மற்று ஆங்கே ஆரானும் மூது அறியும் அம்மனைமார் சொல்லுவார் பாரோர் சொலப்படும் கட்டுப்படுத்திரேல் ஆரானும் மெய்ப்படுவன் என்றார் அது கேட்டு (9) கார் ஆர் குழல் கொண்டை கட்டுவிச்சி கட்டேறி சீர் ஆர் சுளகில் சில நெல் பிடித்து எறியா வேரா விதிர்விதிரா மெய் சிலிரா கை மோவா பேர் ஆயிரம் உடையான் என்றாள் பெயர்த்தேயும் (10) கார் ஆர் திருமேனி காட்டினாள் கையதுவும் சீர் ஆர் வலம்புரியே என்றாள் திருத் துழாயத் (11) தார் ஆர் நறு மாலை கட்டுரைத்தாள் கட்டுரையா நீர் ஏதும் அஞ்சேல்மின் நும் மகளை நோய் செய்தான் ஆரானும் அல்லன் அறிந்தேன் அவனை நான் கூர் ஆர் வேல் கண்ணீர் உமக்கு அறியக் கூறுகெனோ? ஆரால் இவ் வையம் அடி அளப்புண்டது தான் ஆரால் இலங்கை பொடி பொடியா வீழ்ந்தது மற்று ஆராலே கல் மாரி காத்தது தான் ஆழி நீர் (12) ஆரால் கடைந்திடப்பட்டது அவன் காண்மின் ஊர் ஆ நிரை மேய்த்து உலகு எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும் ஆராத தன்மையனாய் ஆங்கு ஒருநாள் ஆய்ப்பாடி சீர் ஆர் கலை அல்குல் சீர் அடிச் செந்துவர் வாய் வார் ஆர் வனமுலையாள் மத்து ஆரப் பற்றிக்கொண்டு ஏர் ஆர் இடை நோவ எத்தனையோர் போதும் ஆய் சீர் ஆர் தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் திரண்டதனை வேர் ஆர் நுதல் மடவாள் வேறு ஓர் கலத்து இட்டு நார் ஆர் உறி ஏற்றி நன்கு அமைய வைத்ததனைப் போர் ஆர் வேல் கண் மடவாள் போந்தனையும் பொய் உறக்கம் ஓராதவன் போல் உறங்கி அறிவு உற்று தார் ஆர் தடம் தோள்கள் உள் அளவும் கைந் நீட்டி ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி அருகு இருந்த (13) மோர் ஆர் குடம் உருட்டி முன் கிடந்த தானத்தே ஓராதவன் போல் கிடந்தானைக் கண்டு அவளும் வாராத் தான் வைத்தது காணாள் வயிறு அடித்து இங்கு (14) ஆர் ஆர் புகுதுவார் ஐயர் இவர் அல்லால் நீர் ஆம் இது செய்தீர் என்று ஓர் நெடுங் கயிற்றால் ஊரார்கள் எல்லாரும் காண உரலோடே தீரா வெகுளியள் ஆய் சிக்கென ஆர்த்து அடிப்ப ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான் அன்றியும் (15) நீர் ஆர் நெடுங் கயத்தைச் சென்று அலைக்க நின்று உரப்பி ஓர் ஆயிரம் பண வெம் கோ இயல் நாகத்தை வாராய் எனக்கு என்று மற்று அதன் மத்தகத்து சீர் ஆர் திருவடியால் பாய்ந்தான் தன் சீதைக்கு (16) நேர் ஆவன் என்று ஓர் நிசாசரி தான் வந்தாளை கூர் ஆர்ந்த வாளால் கொடி மூக்கும் காது இரண்டும் ஈரா விடுத்து அவட்கு மூத்தோனை வெம் நரகம் (17) சேரா வகையே சிலை குனித்தான் செந்துவர் வாய் வார் ஆர் வனமுலையால் வைதேவி காரணமா ஏர் ஆர் தடந் தோள் இராவணனை ஈர் ஐந்து (18) சீர் ஆர் சிரம் அறுத்து செற்று உகந்த செங்கண் மால் போர் ஆர் நெடு வேலோன் பொன்பெயரோன் ஆகத்தை கூர் ஆர்ந்த வள் உகிரால் கீண்டு குடல் மாலை (19) சீர் ஆர் திரு மார்பின்மேல் கட்டி செங் குருதி சோராக் கிடந்தானைக் குங்குமத் தோள் கொட்டி ஆரா எழுந்தான் அரி உருவாய் அன்றியும் (20) பேர் வாமன் ஆகிய காலத்து மூவடி மண் தாராய் எனக்கு என்று வேண்டி சலத்தினால் நீர் ஏற்று உலகு எல்லாம் நின்று அளந்தான் மாவலியை ஆராத போரில் அசுரர்களும் தானுமாய் கார் ஆர் வரை நட்டு நாகம் கயிறு ஆக பேராமல் தாங்கிக் கடைந்தான் திருத் துழாய்த் (21) தார் ஆர்ந்த மார்வன் தட மால் வரை போலும் போர் ஆனை பொய்கைவாய்க் கோட்பட்டு நின்று அலறி நீர் ஆர் மலர்க் கமலம் கொண்டு ஓர் நெடுங் கையால் நாராயணா ஓ மணிவண்ணா நாகணையாய் வாராய் என் ஆர் இடரை நீக்காய் என வெகுண்டு (22) தீராத சீற்றத்தால் சென்று இரண்டு கூறு ஆக ஈரா அதனை இடர் கடிந்தான் எம் பெருமான் பேர் ஆயிரம் உடையான் பேய்ப் பெண்டீர் நும் மகளைத் தீரா நோய் செய்தான் என உரைத்தாள் சிக்கென மற்று (23) ஆரானும் அல்லாமை கேட்டு எங்கள் அம்மனையும் போர் ஆர் வேல் கண்ணீர் அவன் ஆகில் பூந் துழாய் தாராது ஒழியுமே தன் அடிச்சி அல்லளே மற்று ஆரானும் அல்லனே என்று ஒழிந்தாள் நான் அவனைக் (24) கார் ஆர் திருமேனி கண்டதுவே காரணமா பேரா பிதற்றா திரிதருவன் பின்னையும் (25) ஈராப் புகுதலும் இவ் உடலைத் தண் வாடை சோரா மறுக்கும் வகை அறியேன் சூழ் குழலார் (26) ஆரானும் ஏசுவர் என்னும் அதன் பழியை வாராமல் காப்பதற்கு வாளா இருந்தொழிந்தேன் வாராய் மட நெஞ்சே வந்து மணிவண்ணன் (27) சீர் ஆர் திருத் துழாய் மாலை நமக்கு அருளி தாரான் தரும் என்று இரண்டத்தில் ஒன்று அதனை ஆரானும் ஒன்னாதார் கேளாமே சொன்னக்கால் ஆராயுமேலும் பணி கேட்டு அது அன்று எனிலும் போராது ஒழியாதே போந்திடு நீ என்றேற்கு கார் ஆர் கடல் வண்ணன் பின் போன நெஞ்சமும் வாராதே என்னை மறந்தது தான் வல்வினையேன் (28) ஊரார் உகப்பதே ஆயினேன் மற்று எனக்கு இங்கு (29) ஆராய்வார் இல்லை அழல்வாய் மெழுகு போல் நீராய் உருகும் என் ஆவி நெடுங் கண்கள் (30) ஊரார் உறங்கிலும் தான் உறங்கா உத்தமன் தன் பேர் ஆயினவே பிதற்றுவன் பின்னையும் (31) கார் ஆர் கடல் போலும் காமத்தர் ஆயினார் ஆரே பொல்லாமை அறிவார்? அது நிற்க ஆரானும் ஆதானும் அல்லள் அவள் காணீர் வார் ஆர் வனமுலை வாசவதத்தை என்று ஆரானும் சொல்லப்படுவாள் அவளும் தன் (32) பேர் ஆயம் எல்லாம் ஒழிய பெருந் தெருவே தார் ஆர் தடந்தோள் தளைக் காலன் பின் போனாள் ஊரார் இகழ்ந்திடப்பட்டாளே? மற்று எனக்கு இங்கு (33) ஆரானும் கற்பிப்பார் நாயகரே? நான் அவனைக் கார் ஆர் திருமேனி காணும் அளவும் போய் சீர் ஆர் திருவேங்கடமே திருக்கோவ லூரே மதிள் கச்சி ஊரகமே பேரகமே பேரா மருது இறுத்தான் வெள்ளறையே வெஃகாவே பேர் ஆலி தண்கால் நறையூர் திருப்புலியூர் ஆராமம் சூழ்ந்த அரங்கம் கணமங்கை (34) கார் ஆர் மணி நிறக் கண்ணனூர் விண்ணகரம் சீர் ஆர் கணபுரம் சேறை திருவழுந்தூர் கார் ஆர் குடந்தை கடிகை கடல்மல்லை ஏர் ஆர் பொழில் சூழ் இடவெந்தை நீர்மலை சீர் ஆரும் மாலிருஞ்சோலை திருமோகூர் (35) பாரோர் புகழும் வதரி வடமதுரை ஊர் ஆய எல்லாம் ஒழியாமே நான் அவனை ஓர் ஆனை கொம்பு ஒசித்து ஓர் ஆனை கோள்விடுத்த சீரானை செங்கண் நெடியானை தேன் துழாய்த் தாரானை தாமரை போல் கண்ணானை எண் அருஞ் சீர் (36) பேர் ஆயிரமும் பிதற்றி பெருந் தெருவே (37) ஊரார் இகழிலும் ஊராது ஒழியேன் நான் வார் ஆர் பூம் பெண்ணை மடல் (38)
மூன்றாம் ஆயிரம்
இயற்பா
திருமங்கை ஆழ்வார்
பெரிய மடல்
2673 மன்னிய பல் பொறி சேர் ஆயிர வாய் வாள் அரவின் சென்னி மணிக் குடுமித் தெய்வச் சுடர் நடுவுள் மன்னி அந் நாகத்து அணைமேல் ஓர் மா மலை போல் மின்னும் மணி மகர குண்டலங்கள் வில் வீச துன்னிய தாரகையின் பேர் ஒளி சேர் ஆகாசம் என்னும் விதானத்தின் கீழால் இரு சுடரை (1) மன்னும் விளக்கு ஆக ஏற்றி மறி கடலும் பன்னு திரைக் கவரி வீச நிலமங்கை (2) தன்னை முன நாள் அளவிட்ட தாமரை போல் மன்னிய சேவடியை வான் இயங்கு தாரகை மீன் என்னும் மலர்ப் பிணையல் ஏய்ந்த மழைக் கூந்தல் (3) தென்னன் உயர் பொருப்பும் தெய்வ வடமலையும் என்னும் இவையே முலையா வடிவு அமைந்த அன்ன நடைய அணங்கே அடி இணையைத் (4) தன்னுடைய அங்கைகளால் தான் தடவ தான் கிடந்து ஓர் உன்னிய யோகத்து உறக்கம் தலைக்கொண்ட பின்னை தன் நாபி வலயத்துப் பேர் ஒளி சேர் மன்னிய தாமரை மா மலர் பூத்து அம் மலர்மேல் முன்னம் திசைமுகனைத் தான் படைக்க மற்று அவனும் முன்னம் படைத்தனன் நான்மறைகள் அம் மறை தான் (5) மன்னும் அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்று உலகில் நல் நெறி மேம்பட்டன நான்கு அன்றே? நான்கினிலும் (6) பின்னையது பின்னைப் பெயர்தரும் என்பது ஓர் தொல் நெறியை வேண்டுவார் வீழ் கனியும் ஊழ் இலையும் என்னும் இவையே நுகர்ந்து உடலம் தாம் வருந்தி துன்னும் இலைக் குரம்பைத் துஞ்சியும் வெம் சுடரோன் (7) மன்னும் அழல் நுகர்ந்தும் வண் தடத்தினுள் கிடந்தும் இன்னது ஓர் தன்மையராய் ஈங்கு உடலம் விட்டு எழுந்து தொல் நெறிக்கண் சென்றார் எனப்படும் சொல் அல்லால் இன்னது ஓர் காலத்து இனையார் இது பெற்றார் என்னவும் கேட்டு அறிவது இல்லை உளது என்னில் (8) மன்னும் கடுங் கதிரோன் மண்டலத்தின் நல் நடுவுள் அன்னது ஓர் இல்லியின் ஊடு போய் வீடு என்னும் (9) தொல் நெறிக்கண் சென்றாரைச் சொல்லுமின்கள் சொல்லாதே அன்னதே பேசும் அறிவு இல் சிறு மனத்து ஆங்கு அன்னவரைக் கற்பிப்போம் யாமே அது நிற்க (10) முன்னம் நான் சொன்ன அறத்தின் வழி முயன்ற அன்னவர் தாம் கண்டீர்கள் ஆயிரக் கண் வானவர் கோன் பொன் நகரம் புக்கு அமரர் போற்றி செப்ப பொங்கு ஒளி சேர் (11) கொல் நவிலும் கோல் அரிமாத் தான் சுமந்த கோலம் சேர் மன்னிய சிங்காசனத்தின்மேல் வாள் நெடுங் கண் (12) கன்னியரால் இட்ட கவரிப் பொதி அவிழ்ந்து ஆங்கு இன் இளம் பூந் தென்றல் இயங்க மருங்கு இருந்த (13) மின் அனைய நுண் மருங்குல் மெல் இயலார் வெண் முறுவல் முன்னம் முகிழ்த்த முகிழ் நிலா வந்து அரும்ப அன்னவர் தம் மான் நோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி மலர் சேர் பொன் இயல் கற்பகத்தின் காடு உடுத்த மாடு எல்லாம் மன்னிய மந்தாரம் பூத்த மதுத் திவலை இன் இசை வண்டு அமரும் சோலைவாய் மாலைசேர் மன்னிய மா மயில் போல் கூந்தல் மழைத் தடங் கண் (14) மின் இடையாரோடும் விளையாடி வேண்டு இடத்து மன்னும் மணித் தலத்து மாணிக்க மஞ்சரியின் மின்னின் ஒளி சேர் பளிங்கு விளிம்பு அடுத்த மன்னும் பவளக் கால் செம் பொன் செய் மண்டபத்துள் அன்ன நடைய அரம்பையர் தம் கை வளர்த்த இன் இசை யாழ்ப் பாடல் கேட்டு இன்புற்று இரு விசும்பில் (15) மன்னும் மழை தவழும் வாள் நிலா நீள் மதி தோய் மின்னின் ஒளி சேர் விசும்பு ஊரும் மாளிகைமேல் மன்னும் மணி விளக்கை மாட்டி மழைக் கண்ணார் (16) பன்னு விசித்திரமாப் பாப்படுத்த பள்ளிமேல் துன்னிய சாலேகம் சூழ் கதவம் தாள் திறப்ப அன்னம் உழக்க நெரிந்து உக்க வாள் நீலச் சின்ன நறுந் தாது சூடி ஓர் மந்தாரம் (17) துன்னு நறு மலரால் தோள் கொட்டி கற்பகத்தின் மன்னு மலர்வாய் மணி வண்டு பின்தொடர இன் இளம் பூந் தென்றல் புகுந்து ஈங்கு இள முலைமேல் நல் நறும் சந்தனச் சேறு உலர்த்த தாங்கு அரும் சீர் (18) மின் இடைமேல் கை வைத்து இருந்து ஏந்து இள முலைமேல் பொன் அரும்பு ஆரம் புலம்ப அகம் குழைந்து ஆங்கு (19) இன்ன உருவின் இமையாத் தடங் கண்ணார் அன்னவர் தம் மான் நோக்கம் உண்டு ஆங்கு அணி முறுவல் இன் அமுதம் மாந்தி இருப்பர் இது அன்றே (20) அன்ன அறத்தின் பயன் ஆவது ஒண் பொருளும் அன்ன திறத்ததே ஆதலால் காமத்தின் (21) மன்னும் வழிமுறையே நிற்றும் நாம் மான் நோக்கின் அன்ன நடையார் அலர் ஏச ஆடவர்மேல் மன்னும் மடல் ஊரார் என்பது ஓர் வாசகமும் தென் உரையில் கேட்டு அறிவது உண்டு அதனை யாம் தெளியோம் (22) மன்னும் வட நெறியே வேண்டினோம் வேண்டாதார் தென்னன் பொதியில் செழுஞ் சந்தனக் குழம்பின் அன்னது ஓர் தன்மை அறியாதார் ஆயன் வேய் (23) இன் இசை ஓசைக்கு இரங்காதார் மால் விடையின் மன்னும் மணி புலம்ப வாடாதார் பெண்ணைமேல் (24) பின்னும் அவ் அன்றில் பெடை வாய்ச் சிறு குரலுக்கு உன்னி உடல் உருகி நையாதார் உம்பர்வாய்த் (25) துன்னும் மதி உகுத்த தூ நிலா நீள் நெருப்பில் தம் உடலம் வேவத் தளராதார் காமவேள் (26) மன்னும் சிலைவாய் மலர் வாளி கோத்து எய்ய பொன் நெடு வீதி புகாதார் தம் பூ அணைமேல் (27) சின்ன மலர்க் குழலும் அல்குலும் மென் முலையும் இன் இளவாடை தடவ தாம் கண் துயிலும் பொன் அனையார் பின்னும் திரு உறுக போர் வேந்தன் (28) தன்னுடைய தாதை பணியால் அரசு ஒழிந்து பொன் நகரம் பின்னே புலம்ப வலம்கொண்டு மன்னும் வளநாடு கைவிட்டு மாதிரங்கள் (29) மின் உருவில் விண் தேர் திரிந்து வெளிப்பட்டு கல் நிரைந்து தீய்ந்து கழை உடைந்து கால் சுழன்று பின்னும் திரை வயிற்றுப் பேயே திரிந்து உலவா கொல் நவிலும் வெம் கானத்தூடு கொடும் கதிரோன் (30) துன்னு வெயில் வறுத்த வெம் பரல்மேல் பஞ்சு அடியால் மன்னன் இராமன் பின் வைதேவி என்று உரைக்கும் அன்ன நடைய அணங்கு நடந்திலளே? (31) பின்னும் கரு நெடுங் கண் செவ் வாய் பிணை நோக்கின் மின் அனைய நுண் மருங்குல் வேகவதி என்று உரைக்கும் கன்னி தன் இன் உயிராம் காதலனைக் காணாது தன்னுடைய முன் தோன்றல் கொண்டு ஏக தான் சென்று ஆங்கு அன்னவனை நோக்காது அழித்து உரப்பி வாள் அமருள் (32) கல் நவில் தோள் காளையைக் கைப்பிடித்து மீண்டும் போய் பொன் நவிலும் ஆகம் புணர்ந்திலளே? பூங் கங்கை (33) முன்னம் புனல் பரக்கும் நல் நாடன் மின் ஆடும் கொல் நவிலும் நீள் வேல் குருக்கள் குல மதலை தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத வென்றித் தனஞ்சயனை பன்னாகராயன் மடப் பாவை பாவை தன் (34) மன்னிய நாண் அச்சம் மடம் என்று இவை அகல தன்னுடைய கொங்கை முகம் நெரிய தான் அவன் தன் (35) பொன் வரை ஆகம் தழீஇக் கொண்டு போய்த் தனது நல் நகரம் புக்கு நயந்து இனிது வாழ்ந்ததுவும் முன் உரையில் கேட்டு அறிவது இல்லையே? சூழ் கடலுள் (36) பொன் நகரம் செற்ற புரந்தரனோடு ஏர் ஒக்கும் மன்னவன் வாணன் அவுணர்க்கு வாள் வேந்தன் தன்னுடைய பாவை உலகத்துத் தன் ஒக்கும் கன்னியரை இல்லாத காட்சியாள் தன்னுடைய (37) இன் உயிர்த் தோழியால் எம் பெருமான் ஈன் துழாய் மன்னு மணி வரைத் தோள் மாயவன் பாவியேன் (38) என்னை இது விளைத்த ஈர் இரண்டு மால் வரைத் தோள் மன்னவன் தன் காதலனை மாயத்தால் கொண்டுபோய் கன்னி தன்பால் வைக்க மற்றவனோடு எத்தனை ஓர் மன்னிய பேர் இன்பம் எய்தினாள் மற்று இவை தான் (39) என்னாலே கேட்டீரே ஏழைகாள் என் உரைக்கேன்? மன்னு மலை அரையன் பொன் பாவை வாள் நிலா (40) மின்னும் அணி முறுவல் செவ் வாய் உமை என்னும் அன்ன நடைய அணங்கு நுடங்கு இடை சேர் பொன் உடம்பு வாட புலன் ஐந்தும் நொந்து அகல தன்னுடைய கூழைச் சடாபாரம் தான் தரித்து ஆங்கு அன்ன அருந் தவத்தின் ஊடு போய் ஆயிரம் தோள் (41) மன்னு கரதலங்கள் மட்டித்து மாதிரங்கள் மின்னி எரி வீச மேல் எடுத்த சூழ் கழல் கால் பொன் உலகம் ஏழும் கடந்து உம்பர் மேல் சிலும்ப மன்னு குல வரையும் மாருதமும் தாரகையும் தன்னின் உடனே சுழல சுழன்று ஆடும் கொல் நவிலும் மூவிலை வேல் கூத்தன் பொடி ஆடி அன்னவன் தன் பொன் அகலம் சென்று ஆங்கு அணைந்திலளே? பன்னி உரைக்குங்கால் பாரதம் ஆம் பாவியேற்கு (42) என் உறு நோய் யான் உரைப்பக் கேள்மின் இரும் பொழில் சூழ் மன்னும் மறையோர் திருநறையூர் மா மலை போல் பொன் இயலும் மாடக் கவாடம் கடந்து புக்கு என்னுடைய கண் களிப்ப நோக்கினேன் நோக்குதலும் (43) மன்னன் திரு மார்பும் வாயும் அடி இணையும் பன்னு கரதலமும் கண்களும் பங்கயத்தின் பொன் இயல் காடு ஓர் மணிவரைமேல் பூத்ததுபோல் மின்னி ஒளி படைப்ப வீழ் நாணும் தோள் வளையும் மன்னிய குண்டலமும் ஆரமும் நீள் முடியும் துன்னு வெயில் விரித்த சூளாமணி இமைப்ப மன்னு மரகதக் குன்றின் மருங்கே ஓர் (45) இன் இள வஞ்சிக்கொடி ஒன்று நின்றதுதான் அன்னம் ஆய் மான் ஆய் அணி மயில் ஆய் ஆங்கு இடையே மின் ஆய் இள வேய் இரண்டு ஆய் இணைச் செப்பு ஆய் முன் ஆய தொண்டை ஆய் கெண்டைக் குலம் இரண்டு ஆய் அன்ன திரு உருவம் நின்றது அறியாதே என்னுடைய நெஞ்சும் அறிவும் இன வளையும் பொன் இயலும் மேகலையும் ஆங்கு ஒழியப் போந்தேற்கு மன்னு மறிகடலும் ஆர்க்கும் மதி உகுத்த (46) இன் நிலாவின் கதிரும் என் தனக்கே வெய்து ஆகும் தன்னுடைய தன்மை தவிர தான் என்கொலோ? தென்னன் பொதியில் செழும் சந்தின் தாது அளைந்து மன் இவ் உலகை மனம் களிப்ப வந்து இயங்கும் இன் இளம் பூந் தென்றலும் வீசும் எரி எனக்கே முன்னிய பெண்ணைமேல் முள் முளரிக் கூட்டகத்து பின்னும் அவ் அன்றில் பெடை வாய்ச் சிறு குரலும் என்னுடைய நெஞ்சுக்கு ஓர் ஈர் வாளாம் என் செய்கேன்? கல் நவில் தோள் காமன் கருப்புச் சிலை வளைய கொல் நவிலும் பூங் கணைகள் கோத்து பொத அணைந்து தன்னுடைய தோள் கழிய வாங்கி தமியேன்மேல் (47) என்னுடைய நெஞ்சே இலக்காக எய்கின்றான் பின் இதனைக் காப்பீர் தாம் இல்லையே பேதையேன் (48) கல் நவிலும் காட்டகத்து ஓர் வல்லிக் கடி மலரின் நல் நறு வாசம் மற்று ஆரானும் எய்தாமே மன்னும் வறு நிலத்து வாளாங்கு உகுத்தது போல் என்னுடைய பெண்மையும் என் நலனும் என் முலையும் மன்னும் மலர் மங்கை மைந்தன் கணபுரத்து (49) பொன்மலை போல் நின்றவன் தன் பொன் அகலம் தோயாவேல் என் இவைதான் வாளா? எனக்கே பொறை ஆகி முன் இருந்து மூக்கின்று மூவாமைக் காப்பது ஓர் மன்னும் மருந்து அறிவீர் இல்லையே? மால் விடையின் (50) துன்னு பிடர் எருத்துத் தூக்குண்டு வன் தொடரால் கன்னியர் கண் மிளிரக் கட்டுண்டு மாலைவாய்த் (51) தன்னுடைய நா ஒழியாது ஆடும் தனி மணியின் இன் இசை ஓசையும் வந்து என் செவி தனக்கே கொல் நவிலும் எஃகில் கொடிது ஆய் நெடிது ஆகும் என் இதனைக் காக்குமா? சொல்ல¦ர் இது விளைத்த (52) மன்னன் நறும் துழாய் வாழ் மார்பன் மா மதிகோள் முன்னம் விடுத்த முகில் வண்ணன் காயாவின் (53) சின்ன நறும் பூந் திகழ் வண்ணன் வண்ணம் போல் அன்ன கடலை மலை இட்டு அணை கட்டி மன்னன் இராவணனை மா மண்டு வெம் சமத்துப் பொன் முடிகள் பத்தும் புரள சரம் துரந்து தென் உலகம் ஏற்றுவித்த சேவகனை ஆயிரக் கண் (54) மன்னவன் வானமும் வானவர் தம் பொன் உலகும் தன்னுடைய தோள் வலியால் கைக்கொண்ட தானவனை பின் ஓர் அரி உருவம் ஆகி எரி விழித்து கொல் நவிலும் வெம் சமத்துக் கொல்லாதே வல்லாளன் (55) மன்னு மணிக் குஞ்சி பற்றி வர ஈர்த்து தன்னுடைய தாள்மேல் கிடாத்தி அவனுடைய (56) பொன் அகலம் வள் உகிரால் போழ்ந்து புகழ்படைத்த மின் இலங்கு ஆழிப் படைத் தடக் கை வீரனை மன்னு இவ் அகல் இடத்தை மா முது நீர் தான் விழுங்க பின்னும் ஓர் ஏனமாய்ப் புக்கு வளை மருப்பில் கொல் நவிலும் கூர் நுதி வேல் வைத்து எடுத்த கூத்தனை மன்னும் வட மலையை மத்தாக மாசுணத்தால் மின்னும் இரு சுடரும் விண்ணும் பிறங்கு ஒளியும் தன்னினுடனே சுழல மலை திரித்து ஆங்கு இன் அமுதம் வானவரை ஊட்டி அவருடைய மன்னும் துயர் கடிந்த வள்ளலை மற்று அன்றியும் (57) தன் உருவம் ஆரும் அறியாமல் தான் அங்கு ஓர் மன்னும் குறள் உருவில் மாணியாய் மாவலி தன் (58) பொன் இயலும் வேள்விக்கண் புக்கு இருந்து போர் வேந்தர் மன்னை மனம் கொள்ள வஞ்சித்து நெஞ்சு உருக்கி என்னுடைய பாதத்தால் யான் அளப்ப மூவடி மண் மன்னா தருக என்று வாய் திறப்ப மற்று அவனும் (59) என்னால் தரப்பட்டது என்றலுமே அத்துணைக்கண் மின் ஆர் மணி முடி போய் விண் தடவ மேல் எடுத்த (60) பொன் ஆர் கனை கழல் கால் ஏழ் உலகும் போய்க் கடந்து அங்கு ஒன்றா அசுரர் துளங்க செல நீட்டி மன் இவ் அகல் இடத்தை மாவலியை வஞ்சித்து தன் உலகம் ஆக்குவித்த தாளனை தாமரைமேல் (61) மின் இடையாள் நாயகனை விண் நகருள் பொன் மலையை பொன்னி மணி கொழிக்கும் பூங் குடந்தைப் போர் விடையை தென்னன் குறுங்குடியுள் செம் பவளக் குன்றினை மன்னிய தண் சேறை வள்ளலை மா மலர்மேல் (62) அன்னம் துயிலும் அணி நீர் வயல் ஆலி என்னுடைய இன் அமுதை எவ்வுள் பெரு மலையை கன்னி மதிள் சூழ் கணமங்கைக் கற்பகத்தை மின்னை இரு சுடரை வெள்ளறை ள் கல் அறைமேல் பொன்னை மரகதத்தை புட்குழி எம் போர் ஏற்றை மன்னும் அரங்கத்து எம் மா மணியை வல்லவாழ்ப் (63) பின்னை மணாளனை பேரில் பிறப்பிலியை தொல் நீர்க் கடல் கிடந்த தோளா மணிச் சுடரை என் மனத்து மாலை இடவெந்தை ஈசனை மன்னும் கடல்மல்லை மாயவனை வானவர் தம் (64) சென்னி மணிச் சுடரை தண்கால் திறல் வலியை தன்னைப் பிறர் அறியாத் தத்துவத்தை முத்தினை அன்னத்தை மீனை அரியை அரு மறையை முன் இவ் உலகு உண்ட மூர்த்தியை கோவலூர் (65) மன்னும் இடைகழி எம் மாயவனை பேய் அலறப் பின்னும் முலை உண்ட பிள்ளையை அள்ளல்வாய் (66) அன்னம் இரை தேர் அழுந்தூர் எழும் சுடரை தென் தில்லைச் சித்திரகூடத்து என் செல்வனை (67) மின்னி மழை தவழும் வேங்கடத்து எம் வித்தகனை மன்னனை மாலிருஞ்சோலை மணாளனை கொல் நவிலும் ஆழிப் படையானை கோட்டியூர் (68) அன்ன உருவின் அரியை திருமெய்யத்து இன் அமுத வெள்ளத்தை இந்தளூர் அந்தணனை மன்னு மதிள் கச்சி வேளுக்கை ஆள் அரியை மன்னிய பாடகத்து எம் மைந்தனை வெஃகாவில் (69) உன்னிய யோகத்து உறக்கத்தை ஊரகத்துள் அன்னவனை அட்ட புயகரத்து எம்மான் ஏற்றை என்னை மனம் கவர்ந்த ஈசனை வானவர் தம் (70) முன்னவனை மூழிக்களத்து விளக்கினை அன்னவனை ஆதனூர் ஆண்டு அளக்கும் ஐயனை நென்னலை இன்றினை நாளையை நீர்மலைமேல் (71) மன்னும் மறை நான்கும் ஆனானை புல்லாணித் தென்னன் தமிழை வடமொழியை நாங்கூரில் (72) மன்னும் மணிமாடக்கோயில் மணாளனை நல் நீர் தலைச்சங்க நாள் மதியை நான் வணங்கும் (73) கண்ணனை கண்ணபுரத்தானை தென் நறையூர் மன்னும் மணிமாடக்கோயில் மணாளனை கல் நவில் தோள் காளையைக் கண்டு ஆங்குக் கைதொழுது என் நிலைமை எல்லாம் அறிவித்தால் எம் பெருமான் தன் அருளும் ஆகமும் தாரானேல் தன்னை நான் (74) மின் இடையார் சேரியிலும் வேதியர்கள் வாழ்விடத்தும் தன் அடியார் முன்பும் தரணி முழுது ஆளும் கொல் நவிலும் வேல் வேந்தர் கூட்டத்தும் நாட்டகத்தும் தன் நிலைமை எல்லாம் அறிவிப்பன் தான் முன நாள் (75) மின் இடை ஆய்ச்சியர் தம் சேரிக் களவின்கண் துன்னு படல் திறந்து புக்கு தயிர் வெண்ணெய் (76) தன் வயிறு ஆர விழுங்க கொழுங் கயல் கண் மன்னு மடவோர்கள் பற்றி ஓர் வான் கயிற்றால் பின்னும் உரலோடு கட்டுண்ட பெற்றிமையும் அன்னது ஓர் பூதமாய் ஆயர் விழவின்கண் துன்னு சகடத்தால் புக்க பெருஞ் சோற்றை முன் இருந்து முற்ற தான் துற்றிய தெற்றெனவும் மன்னர் பெருஞ் சவையுள் வாழ் வேந்தர் தூதனாய்த் தன்னை இகழ்ந்து உரைப்ப தான் முன நாள் சென்றதுவும் மன்னு பறை கறங்க மங்கையர் தம் கண் களிப்ப கொல் நவிலும் கூத்தனாய் பேர்த்தும் குடம் ஆடி என் இவன் என்னப்படுகின்ற ஈடறவும் தென் இலங்கையாட்டி அரக்கர் குலப் பாவை மன்னன் இராவணன் தன் நல் தங்கை வாள் எயிற்றுத் (77) துன்னு சுடு சினத்துச் சூர்ப்பணகா சோர்வு எய்தி பொன் நிறம் கொண்டு புலர்ந்து எழுந்த காமத்தால் தன்னை நயந்தாளைத் தான் முனிந்து மூக்கு அரிந்து மன்னிய திண்ணெனவும் வாய்ந்த மலை போலும் தன் நிகர் ஒன்று இல்லாத தாடகையை மா முனிக்கா (78) தென் உலகம் ஏற்றுவித்த திண் திறலும் மற்று இவைதான் (79) உன்னி உலவா உலகு அறிய ஊர்வன நான் முன்னி முளைத்து எழுந்து ஓங்கி ஒளி பரந்த மன்னிய பூம் பெண்ணை மடல் (80)

மூன்றாம் ஆயிரம் 
இயற்பா 
திருமழிசை ஆழ்வார் 
நான்முகன் திருவந்தாதி

36 நாகத்து அணைக் குடந்தை வெஃகா திரு எவ்வுள் 
நாகத்து அணை அரங்கம் பேர் அன்பில் நாகத்து 
அணைப் பாற்கடல் கிடக்கும் ஆதி நெடுமால் 
அணைப்பார் கருத்தன் ஆவான்     (2416)


நான்காம் ஆயிரம் 
நம்மாழ்வார் 
திருவாய் மொழி 
காரணம் இன்றியே அருளி மகிழும் எம்பெருமானது திறத்தைப் பேசுதல் (திருப்பேர் நகர்)
1. திருமாலிருஞ்சோலை மலை என்றேன் என்ன 
திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் 
குரு மா மணி உந்து புனல் பொன்னித் தென்பால் 
திருமால் சென்று சேர்விடம் தென் திருப்பேரே             (3851)
 
2. பேரே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து 
பேரேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் 
கார் ஏழ் கடல் ஏழ் மலை ஏழ் உலகு உண்டும் 
ஆரா வயிற்றானை அடங்கப் பிடித்தேனே             (3852)
 
3. பிடித்தேன் பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன் 
மடித்தேன் மனை வாழ்க்கையுள் நிற்பது ஓர் மாயையை 
கொடிக் கோபுர மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான் 
அடிச் சேர்வது எனக்கு எளிது ஆயினவாறே             (3853)
 
4. எளிதாயினவாறு என்று என் கண்கள் களிப்பக் 
களிது ஆகிய சிந்தையனாய்க் களிக்கின்றேன் 
கிளி தாவிய சோலைகள் சூழ் திருப்பேரான் 
தெளிது ஆகிய சேண் விசும்பு தருவானே             (3854)
 
5. வானே தருவான் எனக்காய் என்னோடு ஒட்டி 
ஊன் ஏய் குரம்பை இதனுள் புகுந்து இன்று 
தானே தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்த்தான் 
தேன் ஏய் பொழில் தென் திருப்பேர் நகரானே (3855)
 
6. திருப்பேர் நகரான் திருமாலிருஞ்சோலைப் 
பொருப்பே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து 
இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான் 
விருப்பே பெற்று அமுதம் உண்டு களித்தேனே             (3856)
 
7. உண்டு களித்தேற்கு உம்பர் என் குறை மேலைத் 
தொண்டு உகளித்து அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன் 
வண்டு களிக்கும் பொழில் சூழ் திருப்பேரான் 
கண்டு களிப்ப கண்ணுள் நின்று அகலானே?             (3857)
 
8. கண்ணுள் நின்று அகலான் கருத்தின்கண் பெரியன் 
எண்ணில் நுண் பொருள் ஏழ் இசையின் சுவை தானே 
வண்ண நல் மணி மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான் 
திண்ணம் என் மனத்துப் புகுந்தான் செறிந்து இன்றே             (3858)
 
9. இன்று என்னைப் பொருளாக்கி தன்னை என்னுள் வைத்தான் 
அன்று என்னைப் புறம்போகப் புணர்த்தது என் செய்வான்? 
குன்று என்னத் திகழ் மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான் 
ஒன்று எனக்கு அருள் செய்ய உணர்த்தல் உற்றேனே             (3859)
 
10. உற்றேன் உகந்து பணிசெய்து உன் பாதம் 
பெற்றேன் ஈதே இன்னம் வேண்டுவது எந்தாய் 
கற்றார் மறைவாணர்கள் சூழ் திருப்பேராற்கு 
அற்றார் அடியார் தமக்கு அல்லல் நில்லாவே            (3860)
 
11. நில்லா அல்லல் நீள் வயல் சூழ் திருப்பேர்மேல் 
நல்லார் பலர் வாழ் குருகூர்ச் சடகோபன் 
சொல் ஆர் தமிழ் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் 
வல்லார் தொண்டர் ஆள்வது சூழ் பொன் விசும்பே (3861)

 

ஓம்  நமோ நாராயணாய!

Monday, September 3, 2018

64. திவ்யதேச தரிசன அனுபவம் - 43 திரு அன்பில் (5)

தரிசனம் செய்த நாள்: 30.08.18 வியாழக்கிழமை.   
 சோழ நாட்டுத் திருப்பதிகள் - 45  
4. திரு அன்பில் (4)  

4. திருவன்பில்
போற்றிசெய வோர்குடைக்கீழ்ப் பொன்னாடு மிந்நாடு
நாற்றிசையு மாண்டாலு நன்கில்லை - தோற்றமிலா
எந்தையன்பி லாதி யிணைத்தா மாரையடிக்கே
சிந்தையன்பி லாதார் சிலர். (4) 
பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காரின் நூற்றெட்டுத் திருப்பதி  அந்தாதி 


திருச்சியிலிருந்து  சுமார் 25 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், லால்குடியிலிருந்து சுமார் 7 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது திருஅன்பில் திவ்யதேசம். 

திருச்சியிலிருந்து பஸ் மூலம் வரலாம். கும்பகோணத்திலிருந்து கல்லணை செல்லும் பஸ்களும் அன்பில் வழியே செல்லும். 

கொள்ளிடத்தின் வடக்குக் கரையில் அமைந்துள்ள இந்த ஆலயம் சோழ மன்னர்களால் 8ஆம்  நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டு, பின்பு வந்த  சோழ மன்னர்கள், விஜயநகர மன்னர்கள், மதுரையை ஆண்ட நாயக்க மன்னர்கள் ஆகியோரால்   பராமரிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. 


ராஜ ராஜ சோழனின் தந்தையான சுந்தர சோழர் இந்தப் பெருமாளிடம் அதிக ஈடுபாடு கொண்டவர். போருக்குப் போகும் முன் இந்தப் பெருமாள் சந்நிதியில் தன்  வாளை  வைத்து ஆசி பெறுவது அவர் வழக்கம் என்று கோவிலில் உள்ள கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

கல்கியின் அமர காவியமான பொன்னியின் செல்வனைப்  படித்தவர்களுக்கு சுந்தர சோழரை நினைவிருக்கும். அவருடைய அமைச்சரான அநிருத்த பிரம்மராயர் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர். அவரும் பொன்னியின் செல்வனில் ஒரு முக்கிய பாத்திரமாக வருகிறார். கல்கி இவரை ஒரு வைணவர் என்றே சித்தரித்திருக்கிறார்.

ஒருமுறை பிரம்மா தான்தான் மிகவும் அழகானவர் என்று கர்வப்பட்டபோது மகாவிஷ்ணு பேரழகு படைத்த ஒரு வாலிபனாக அவர் முன் தோன்றினார். பிரம்மா தன் தவறை உணர்ந்தார். அழகு முக்கியமல்ல, அன்பு நிறைந்த  உள்ளம்தான் முக்கியம் என்று பிரம்மாவுக்கு மகாவிஷ்ணு உணர்த்தினார். அதனால் இந்தத் திருத்தலம் அன்பில் என்று பெயர் பெற்றது.

அழகான தோற்றத்துடன் பிரம்மாவுக்குக் காட்சி அளித்ததால் இங்கே எழுந்தருளியிருக்கும் பெருமாளுக்கு சுந்தரராஜன் என்று பெயர். தமிழில் வடிவழகிய நம்பி என்று அழைக்கப்படுகிறார். 

தாயார் சுந்தரவல்லி என்று அழைக்கப்படுகிறார். (என் பாட்டியின்  - அம்மாவின் அம்மாவின் சொந்த ஊர் இது. அவருடைய பெயர் சுந்தரவல்லி. இந்த ஊரில் பல பெண்களுக்கு சுந்தரவல்லி என்று பெயர் வைக்கும் வழக்கம் இருந்ததாக அர்ச்சகர் குறிப்பிட்டார்.)


சுதபா  என்ற முனிவர் இங்கு தண்ணீருக்குள்  அமிழ்ந்த நிலையில் தவம் செய்து கொண்டிருந்ததால் இங்கே வந்த துர்வாசரை கவனிக்கவில்லை. கோபமடைந்த துர்வாசர் 'தண்ணீருக்குள் இருந்து கொண்டு என்னை கவனிக்கத் தவறியதால், நீ தண்ணீருக்குள் வாழும் தவளையாகப் போ'  என்று சபித்தார். தவளையாக மாறிய பிறகும் இங்கு அவர் தொடர்ந்து தவம் செய்து வந்தார். பெருமாள் இவருக்குக்  காட்சி அளித்து சாபத்திலிருந்து விடுவித்தார். தவளையாக இருந்ததால் இவருக்கு மண்டூக ரிஷி என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.  (சம்ஸ்கிருதத்தில் மண்டூகம் என்றால் தவளை.)   .

ஸ்தல புராணங்களின் அடிப்படையில் இந்த ஊருக்கு பிரம்மபுரி, மண்டூகபுரி, திருமாலயன்துறை ஆகிய பெயர்களும் வழங்கப்படுகின்றன.

கிழக்கு நோக்கிய மூன்று அடுக்கு ராஜகோபுரத்துடனும், வலுவான மதிள் சுவர்களுடனும்  கம்பீரமாகக் காட்சி அளிக்கிறது வடிவழகிய நம்பி ஆலயம். 

மூலவர் - சுந்தரராஜப் பெருமாள். கிடந்த திருக்கோலம். புஜங்க சயனம். கிழக்கு நோக்கிய திருமுக மண்டலம். நாபிக் கமலத்தில் பிரும்மா. 

உற்சவர்- வடிவழகியநம்பி 

தாயார் - சுந்தரவல்லி, அழகிய வல்லி  நாச்சியார். பிரகாரத்தில் பெருமாள் சந்நிதிக்கு வலப்புறத்தில் தாயார் சந்நிதி உள்ளது.

விமானம் - தாரக விமானம்.

புஷ்கரணி-- கொள்ளிடம், மண்டூக புஷ்கராணி. (மண்டூக புஷ்கரணி  கோவிலுக்கு சற்றுத் தொலைவில் அமைந்துள்ளதாக அர்ச்சகர் தெரிவித்தார்.)

பெருமாள் சந்நிதிக்கு வெளியே, மண்டபத்தில் சுவற்றை ஒட்டி   யோக நரசிம்மர், லட்சுமி நாராயணன், வேணுகோபாலன், ஆஞ்சநேயர்  விக்கிரகங்கள் உள்ளன. பன்னிரு ஆழ்வார்கள், ராமானுஜர், மணவாள மாமுனிகள் ஆகியோர் விக்கிரகங்களும் உள்ளன.

மண்டபத்தில் நுழைந்ததும் நமக்கு வலப்புறம் (பெருமாள் சந்நிதிக்கு இடப்புறம்) ஆண்டாள் சந்நிதி உள்ளது. 



பிரகாரத்தின் இறுதியில், கோவில் வாயிலுக்கு அருகே, நமக்கு வலப்புறமாக  விஷ்வக்சேனர் சந்நிதி உள்ளது. 

திருமால் பாம்பணை மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் ஏழு தலங்களில் அன்பிலும் ஒன்று என்று திருமழிசை ஆழ்வார், நான்முகன் திருவந்தாதியில் குறிப்பிடுகிறார். 

மற்றவை திருவரங்கம், திருக்குடந்தை (சாரங்கபாணிப் பெருமாள் கோவில்), திருப்பேர் நகர் (கோவிலடி), திருவெஃகா (யதோத்காரிப் பெருமாள் கோவில், காஞ்சிபுரம்), திரு எவ்வுள் (திருவள்ளூர்), திருப்பாற்கடல். 

அன்பின் பெருமையைக் கூறும் இந்தத் தலத்துக்குப் பொருந்தும் விதத்தில், இந்தக் கோவில் அர்ச்சகர் மிகவும் அன்புடனும், ஆர்வத்துடனும் கோவில் பற்றிய விவரங்களைக் கூறினார்.

அன்பினால் ஒரு அற்புதமான செயலையும் செய்தார். நான் திருச்சியிலிருந்து பஸ் மூலம் அன்பிலுக்கு வந்திருந்தேன். நான் வந்திருந்த சமயம் ஒரு தம்பதி திருச்சியிலிருந்து காரில் வந்திருந்தனர். 

நான் கிளம்பும்போது அர்ச்சகர் அவர்களிடம், ':நீங்கள் இவரை உங்கள் காரிலேயே திருச்சிக்கு அழைத்துப் போகலாமே" என்று  கேட்டுக் கொள்ள, அவர்களும் உடனே, மனமுவந்து அதை ஏற்றனர். நான் பஸ்ஸில் போவதாகக் கூறியும், அவர்கள் வற்புறுத்தி என்னை அவர்கள் காரில் அழைத்துச் சென்றனர்.













அர்ச்சகரும், அந்த தம்பதியும் என் மீது அன்பைக் காட்டி என்னை நெகிழ வைத்தது விட்டனர்.


கோவிலின் அமைப்பையும், மேலும் பல விவரங்களையும்  இந்த வீடியோவில் கண்டு மகிழலாம். 



இந்த திவ்ய தேசம் திருமழிசை ஆழ்வாரால் ஒரு பாசுரத்தில் மங்களாசாசனம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்
மூன்றாம் ஆயிரம் 
இயற்பா 
திருமழிசை ஆழ்வார் 
நான்முகன் திருவந்தாதி

36. நாகத்து அணைக் குடந்தை வெஃகா திரு எவ்வுள் 
நாகத்து அணை அரங்கம் பேர் அன்பில் நாகத்து 
அணைப் பாற்கடல் கிடக்கும் ஆதி நெடுமால் 
அணைப்பார் கருத்தன் ஆவான்     (2416)


ஓம் நமோ நாராயணாய !


Tuesday, May 15, 2018

63. திவ்யதேச தரிசன அனுபவம் - 42 திருவதரியாச்சிரமம் (101) - பத்ரிநாத்

தரிசனம் செய்த நாள்: 04.05.18 & 5.5.18 வெள்ளிக்கிழமை, சனிக்கிழமை   
 வடநாட்டுத் திருப்பதிகள் - 12  
6. திருவதரியாச்சிரமம் (101)   

6. திருவதரியாச்சிரமம்
தாட்கடிமை யென்று தமையுணாரார்க் கெட்டெழுத்தும்
கேட்கவெளி யிட்டருளுங் கேசவனை - வேட்கையொடு
போவதரி தானாலும் போய்த்தொழுவோ நெஞ்சமே!
மாவதரி யாச்சிரமத் து. (101)
பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காரின் நூற்றெட்டுத் திருப்பதி  அந்தாதி 

இந்தியாவின் வட எல்லையில், இமயமலையின் உச்சியில் கடல்மட்டத்திலிருந்து சுமார் 10400 அடி உயரத்தில் அமைந்திருக்கிறது பத்ரிநாத் ஆலயம்.

ரிஷிகேஷிலிருந்து 295 கிலோமீட்டர் தூரத்திலும், ஹரித்வாரிலிருந்து 320 கிலோமீட்டர் தூரத்திலும் அமைந்திருக்கிறது இந்த திவ்ய தேசம்.





பதரி என்றால் இலந்தை. இலந்தை மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து மகாவிஷ்ணு தவம் செய்ததால் இந்த இடத்துக்கு பதரி அல்லது பத்ரி என்று பெயர் வந்தது.

உலகில் வாழும் உயிர்களின் நலனுக்காக பகவான்  இங்கே காலம் காலமாகத் தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்  என்று பாகவத புராணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.


பெருமாள் இங்கே நரன்-நாராயணன் என்ற இருவராக இருக்கிறார். நாராயணனாக குரு ஸ்தானத்தில் இருந்து நரன் என்ற சிஷ்யன் ஸ்தானத்தில் இருக்கும் தனக்கே உபதேசம் செய்கிறார் இவர்.

இங்கே அவர் உபதேசம் செய்தது எட்டெழுத்து மந்திரத்தை. (பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம், முன்பு ஒரு சமயம் நீயும் நானும் நர நாராயணனாக இருந்தோம் என்று கூறுகிறார்.)





எட்டு ஸ்வயம் வக்த (தானே உருவான) க்ஷேத்திரங்களில் பத்ரிநாத்தும் ஒன்று. (மற்றவை ஸ்ரீரங்கம், திருப்பதி, ஸ்ரீமுஷ்ணம், நைமிசாரண்யம், சாளக்கிராமம், புஷ்கரம், திருநீர்மலை).

மகாவிஷ்ணு வாமன அவதாரத்தின்போது, திரிவிக்கிரமனாய் விஸ்வரூபம்
எடுத்து, மண்ணுலகையும், விண்ணுலகையும்  தன்  திருவடிகளால் அளந்தார், அவரது திருவடி சத்யலோகத்தை எட்டியபோது, பிரம்மா அந்தத் திருவடியைத்  தன்  கமண்டலத்தில் இருந்த நீரினால் திருமஞ்சனம் செய்தார். பெருமாளின் திருவடியில் பட்ட நீர்தான் கங்கையாய்ப் பாய்ந்தது.

பகீரதனின் தவத்தின் காரணமாக கங்கை பூமிக்கு வந்தபோது அதை இங்கிருந்த நீலகண்ட மலை தடுத்தது. 



அப்போது இந்திரன் தன் யானையான ஐராவதத்தின் தந்தங்களால் இந்த மலையைப் பிளக்க, மலை நரன், நாராயணன் என்று இரண்டு மலைகளாகப் பிரிய, இந்த இரண்டு மலைகளுக்கிடையே கங்கை பாய்ந்து வந்தது.


கோயிலுக்கு முன்புறம் அலகனந்தா நதி ஓடுகிறது. பாலத்தைத் தாண்டியதும் கோவில். அலகனந்தா நதியின் கிழக்குப் புறம் நரன் மழையும், மேற்குப்புறம் நாராயணர் மலையும் இருக்கின்றன.

கோயிலுக்கு அருகே வெந்நீர் ஊற்று ஒன்று இருக்கிறது. தப்த குண்ட் என்று அழைக்கப்படும்  இந்த வெந்நீர் ஊற்றில் குளிக்க வசதியாகப் பல தொட்டிகள் கட்டப்பட்டு அவற்றின் ஊடே இந்த ஊற்று நீர் ஓட விடப்படுகிறது. அதனால் அதிகாலையில் விறைக்கும் குளிரிலும், பலரும் இங்கே குளித்து வீட்டுக் கோவிலுக்குச் செல்ல முடிகிறது. (இந்த வெந்நீர் ஊற்றும் கங்கை நீர்தான்.எனவே இதில் நீராடுவதும் புனிதமானதுதான்.)

கோவிலில், சந்நிதிக்குள் பத்ரிநாத் நான்கு கைகளுடன் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து யோக நிலையில் இருக்கிறார். இவர் அருகே கருடன், குபேரன், நாரதர், உத்தவர், நரன், நாராயணன் ஆகியோர் இருக்கின்றனர்.


சந்நிதிக்கு எதிரே கருடன் இருக்கிறார்.

பிரகாரத்தில் மகாலக்ஷ்மி (அரவிந்தவல்லி), ஆஞ்சநேயர், பத்ரிநாதஸ்வரூப மூர்த்தி, க்ஷேத்ரகண்டதேவதை, நர நாராயணர் ஆகியோர் சந்நிதிகள் இருக்கின்றன. பத்ரிநாதஸ்வரூப மூர்த்தி உள்ளே இருக்கும் பத்ரிநாதரின் வடிவத்தில் உத்சவமூர்த்தி போல் காட்சி அளிக்கிறார்.

கோவில் வருடத்தில் ஆறு மாதங்கள்தான் திறந்திருக்கும் (மே  முதல் அக்டோபர் வரை) நவம்பர் முதல் ஏப்ரல் வரை பனிமூட்டம் காரணமாகக் கோவில் மூடியிருக்கும். அப்போது பெருமாள் ஜோஷிமட் நரசிங்கர் ஆலயத்தில் எழுந்தருளி நமக்கு சேவை சாதிப்பார்.


பத்ரிநாத்தைச் சுற்றியுள்ள மலைகள் பற்றி மகாபாரதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஸ்வர்க்க ஆரோகணி என்ற மலையில் ஏறிப் பாண்டவர்கள் சென்றபோது ஒவ்வொருவராக மாண்டு சொர்க்கத்துக்குப் போனதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 

பத்ரிநாத்தையும், அதற்கு அருகில் உள்ள மானா என்ற கிராமத்தையும் தாண்டித்தான் பாண்டவர்கள் சென்றார்கள். மானா கிராமத்தில் பீம் புள் (பீமன் குட்டை)  என்ற இடம் உள்ளது. பீமன் இதில் நீராடித் தன்  பாவங்களைப்  போக்கிக் கொண்டதாக நம்பிக்கை. வியாசர் குகை என்ற இடமும் மானா கிராமத்தில் உள்ளது.

பத்ரிநாத் பற்றி பத்மபுராணத்திலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 


மூலவர் - பத்ரிநாராயணன் 
இருந்த திருக்கோலம். கிழக்கு நோக்கிய திருமுக மண்டலம்.

தாயார் - அரவிந்தவல்லி நாச்சியார் 

தீர்த்தம் - தப்த குண்டம் 

விமானம் - தப்த காஞ்சன விமானம் 

விருக்ஷம் - பத்ரி (இலந்தை)





கோவிலுக்கு அருகில் அலகனந்தா நதிக்கரையில் முன்னோர்களுக்குப் பிண்டம் வைத்துத் திதி செய்வது மிகவும் சிறப்பானதாகக் கருதப்படுகிறது.

4.5.18 மதியம் ஒருமுறை, மாலை ஒருமுறை, 5.5.18 விடிகாலை ஒருமுறை (விஸ்வரூப தரிசனம்) பத்ரிநாதரை தரிசனம் செய்யும் பாக்கியம் அடியேனுக்குக் கிடைத்தது.

5.5.18 அன்று காலை திதியும் செய்து பத்ரிநாத் யாத்திரையைப் பூர்த்தி செய்தேன்.


கோவிலின் அமைப்பையும், அலகனந்தா நதியையும் இந்த வீடியோவில் காணலாம்.

திருவதரிகாசிரமம் என்று அழைக்கப்படும் இந்த திவ்யதேசத்தைப் பெரியாழ்வார் ஒரு பாசுரத்திலும், திருமங்கை ஆழ்வார் 21 பாசுரங்களிலும்  மங்களாசாஸனம் செய்திருக்கிறார்கள். பாசுரங்கள் இதோ!

பெரியாழ்வார் திருமொழி
நான்காம் பத்து 
ஏழாம் திருமொழி  

வடதிசை மதுரை சாளக்கி ராமம் வைகுந்தம் துவரை அயோத்தி
இடமுடை வதரி யிடவகை யுடைய எம்புரு டோத்தம னிருக்கை
தடவரை யதிரத் தரணிவிண் டிடியத் தலைப்பற்றிக் கரைமரம் சாடி
கடலினைக் கலங்கக் கடுத்திழி கங்கைக் கண்டமென் னும்கடி நகரே (399)

திருமங்கை ஆழ்வார் 
பெரிய திருமொழி \
முதல் பத்து 
மூன்றாம் திருமொழி
1. முற்றமூத்துக் கோல்துணையா முன்னடிநோக்கிவளைந்து
இற்றகால்போல் தள்ளி மெள்ள இருந்தங்கிளையாமுன்,
பெற்றதாய்போல்வந்த பேய்ச்சி பெருமுலையூடு உயிரை
வற்றவாங்கியுண்ட வாயான் வதரிவணங்குதுமே. (968)

2. முதுகுபற்றிக்கைத்த லத்தால் முன்னொருகோலூன்றி,
விதிர்விதிர்த்துக்கண் சுழன்று மேற்கிளைகொண்டிருமி,
இதுவென்னப்பர் மூத்தவா றென்று இளையவரேசாமுன்,
மதுவுண்வண்டுபண்கள் பாடும் வதரிவணங்குதுமே. (969)

3. உறிகள்போல்மெய்ந்நரம் பெழுந்து ஊன்தளர்ந்துள்ளமெள்கி,
நெறியைநோக்கிக்கண் சுழன்று நின்றுநடுங்காமுன்,
அறிதியாகில்நெஞ்சம் அன்பா யாயிரநாமஞ்சொல்லி,
வெறிகொள்வண்டு பண்கள் பாடும் வதரிவணங்குதுமே. (970)

4. பீளைசோரக்கண்ணி டுங்கிப் பித்தெழமூத்திருமி
தாள்கள் நோவத்தம்மில் முட்டித் தள்ளிநடவாமுன்,
காளையாகிக்கன்று மேய்த்துக் குன்றெடுத்தன்றுநின்றான்,
வாளைபாயும்தண்ட டஞ்சூழ் வதரிவணங்குதுமே. (971)

5. பண்டுகாமரான வாறும் பாவையர்வாயமுதம்
உண்டவாறும், வாழ்ந்த வாறும் ஒக்கவுரைத்திருமி,
தண்டுகாலாவூன்றி யூன்றித் தள்ளிநடவாமுன்,
வண்டுபாடும்தண்டு ழாயான் வதரிவணங்குதுமே. (972)

6. எய்த்த சொல்லோ டீளையேங்கி இருமி யிளைத்துடலம்
பித்தர்போலச் சித்தம்வேறாய்ப் பேசி யயராமுன்
அத்தனெந்தை யாதிமூர்த்தி ஆழ்கடலைக் கடைந்த
மைத்தசோதி யெம்பெருமான் வதரி வணங்குதுமே. (973)

7. பப்ப அப்பர் மூத்த ஆறு பாழ்ப்பதுசீத்திரளை
யொப்ப ஐக்கள்போத வுந்த உன்தமர்க்காண்மினென்று,
செப்புநேர் மென்கொங்கை நல்லார் தாம்சிரியாதமுன்னம்,
வைப்பும் நங்கள்வாழ்வு மானான் வதரிவணங்குதுமே. (974)

8. ஈசிபோமினீங்கி ரேன்மின் இருமியிளைத்தீர் உள்ளம்
கூசியிட்டீரென்று பேசும் குவளையங்கண்ணியர்ப்பால்,
நாசமானபாசம் விட்டு நன்னெறிநோக்கலுறில்,
வாசம்மல்குதண்டு ழாயான் வதரிவணங்குதுமே. (975)

9. புலன்கள்நையமெய்யில் மூத்துப் போந்திருந்துள்ளமெள்கி,
கலங்கவைக்கள்போத வுந்திக் கண்டபிதற்றாமுன்,
அலங்கலாயதண்டு ழாய்கொண்டு ஆயிரநாமம்சொல்லி,
வலங்கொள்தொண்டர்ப்பாடி யாடும் வதரிவணங்குதுமே. (976)

10. வண்டுதண்டேனுண்டுவாழும் வதரிநெடுமாலை,
கண்டல்வேலிமங்கை வேந்தன் கலியனொலிமாலை,
கொண்டுதொண்டர்ப்பாடி யாடக் கூடிடில்நீள்விசும்பில்,
அண்டமல்லால்மற்ற வர்க்கு ஓராட்சியறியோமே. (977)

நான்காம் திருமொழி
1.ஏனமுனாகி யிருநிலமிடந்து அன்றிணையடி யிமையவர்வணங்க,
தானவனாகம் தரணியில்புரளத் தடஞ்சிலை குனித்தவெந்தலைவன்,
தேனமர் சோலைக் கற்பகம்பயந்த தெய்வநன்னறு மலர்க்கொணர்ந்து,
வானவர் வணங்கும்கங்கை யின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (978)

2. கானிடையுருவைச் சுடுசரம்துரந்து கண்டுமுங்கொடுந் தொழிலுரவோன்,
ஊனுடையகலத்தடு கணைகுளிப்ப உயிர்க்கவர்ந்துகந்தவெம்மொருவன்,
தேனுடைக்கமலத்தயனொடுதேவர் சென்றுசென்றிறைஞ்சிட  பெருகு
வானிடைமுதுநீர்க்கங்கையிங்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (979)

3. இலங்கையும் கடலுமடலருந்துப்பின் இருநிதிக்கிறைவனும், அரக்கர்
குலங்களும் கெடமுன் கொடுந் தொழில்புரிந்த கொற்றவன் கொழுஞ்சுடர்சுழன்ற,
விலங்கலிலுரிஞ் சிமேல்நின்றவிசும்பில் வெண்துகிற்கொடி யெனவிரிந்து,
வலந்தரு மணிநீர்க்கங்கையின் கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (980)

4. துணிவினியுனக்குச் சொல்லுவன்மனமே. தொழுதெழுதொண்டர்கள்தமக்கு,
பிணியொழித்தமரர்ப்பெரு விசும்பருளும் பேரருளாளனெம்பெருமான்,
அணிமலர்க்குழலாரரம்பையர்துகிலும் ஆரமும்வாரிவந்து,
அணிநீர் மணிகொழித்திழிந்த கங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (981)

5.பேயிடைக்கிருந்து வந்தமற்றவள்தன் பெருமுலைசுவைத்திட  பெற்ற
தாயிடைக் கிருத்தலஞ்சுவனென்று தளர்ந்திட வளர்ந்தவெந்தலைவன்,
சேய்முகட்டுச் சியண்டமுஞ்சுமந்த செம்பொன்செய் விலங்கலிலிலங்கு,
வாய்முகட்டிழிந்தகங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (982)

6. தேரணங்கல்குல்செழுங்கையற்கண்ணி திறத்து ஒருமறத்தொழில்புரிந்து,
பாரணங்கிமிலேறேழுமுன்னடர்த்த பனிமுகில்வண்ணனெம்பெருமான்,
காரணந்தன்னால்கடும்புனல்கயத்தகருவரைபிளவெழக்குத்தி,
வாரணங்கொணர்ந்தகங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (983)

7.வெந்திறல்களிறும் வேலைவாயமுதும் விண்ணொடு விண்ணவர்க்கரசும்,
இந்திரற்கருளி யெமக்குமீந்தருளும் எந்தையெம்மடிகளெம்பெருமான்,
அந்தரத்தமரரடி யிணைவணங்க ஆயிரமுகத்தினாலருளி,
மந்தரத்திழிந்த கங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (984)

8. மான்முனிந்தொருகால்வரிசிலைவளைத்த மன்னவன்பொன்னிறத்துரவோன்,
ஊன்முனிந்த வனதுடலிருபிளவா உகிர்நுதிமடுத்து, அயனரனைத்
தான்முனிந்திட்ட வெந்திறல்சாபம் தவிர்த்தவன் தவம்புரிந்துயர்ந்த
மாமுனிகொணர்ந்த கங்கையின்கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (985)

9. கொண்டல்மா ருதங்கள்குலவரைதொகுநீர்க் குரைகடலுலகுடனனைத்தும்,
உண்டமா வயிற்றோனொண் சுடரேய்ந்த உம்பருமூழியுமானான்,
அண்டமூடறுத் தன்றந்தரத்திழிந்து அங்கவனியாளலமர, பெருகு
மண்டுமா மணி நீர்க்கங்கையின் கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானே. (986)

10. வருந்திரை மணிநீர்க்கங்கையின் கரைமேல் வதரியாச்சிராமத்துள்ளானை,
கருங்கடல் முந்நீர்வண்ணனையெண்ணிக் கலியன்வாயொலிசெய்தபனுவல்,
வரஞ்செய்த வைந்துமைந்தும்வல்லார்கள் வானவருலகுடன் மருவி,

இருங்கடலுலக மாண்டுவெண்குடைக்கீழ் இமையவராகுவர்தாமே. (987)


திருமங்கை ஆழ்வார் 
சிறிய திருமடல் 
2673. கார் ஆர் வரைக் கொங்கை கண் ஆர் கடல் உடுக்கை
சீர் ஆர் சுடர்ச் சுட்டி செங்கலுழிப் பேர் ஆற்றுப்
பேர் ஆர மார்வில் பெரு மா மழைக் கூந்தல்
நீர் ஆர வேலி நிலமங்கை என்னும் இப்
பாரோர் சொலப்பட்ட மூன்று அன்றே அம் மூன்றும்    (1)
ஆராயில் தானே அறம் பொருள் இன்பம் என்று
ஆர் ஆர் இவற்றினிடை அதனை எய்துவார்
சீர் ஆர் இரு கலையும் எய்துவர் சிக்கென மற்று    (2)
ஆரானும் உண்டு என்பார் என்பது தான் அதுவும்
ஓராமை அன்றே உலகத்தார் சொல்லும் சொல்
ஓராமை ஆம் ஆறு அது உரைக்கேன் கேளாமே
கார் ஆர் புரவி ஏழ் பூண்ட தனி ஆழி
தேர் ஆர் நிறை கதிரோன் மண்டலத்தைக் கீண்டு புக்கு
ஆரா அமுதம் அங்கு எய்தி அதில் நின்றும்    (3)
வாராது ஒழிவது ஒன்று உண்டே? அது நிற்க
ஏர் ஆர் முயல் விட்டுக் காக்கைப் பின் போவதே
ஏர் ஆர் இளமுலையீர் என் தனக்கு உற்றது தான்
கார் ஆர் குழல் எடுத்துக் கட்டி கதிர் முலையை    (4)
வார் ஆர வீக்கி மணி மேகலை திருத்தி
ஆர் ஆர் அயில் வேல் கண் அஞ்சனத்தின் நீறு அணிந்து
சீர் ஆர் செழும் பந்து கொண்டு அடியா நின்றேன் நான்
நீர் ஆர் கமலம் போல் செங்கண் மால் என்று ஒருவன்
பாரோர்கள் எல்லாம் மகிழ பறை கறங்க
சீர் ஆர் குடம் இரண்டு ஏந்தி செழுந் தெருவே    (5)
ஆர் ஆர் எனச் சொல்லி ஆடும் அது கண்டு
ஏர் ஆர் இளமுலையார் அன்னையரும் எல்லாரும்
வாராயோ என்றார்க்குச் சென்றேன் என் வல்வினையால்
கார் ஆர் மணி நிறமும் கை வளையும் காணேன் நான்
ஆரானும் சொல்லிற்றும் கொள்ளேன் அறிவு அழிந்து    (6)
தீரா உடம்பொடு பேதுறுவேன் கண்டு இரங்கி
ஏர் ஆர் கிளிக் கிளவி எம் அனை தான் வந்து என்னைச்
சீர் ஆர் செழும் புழுதிக் காப்பிட்டு செங் குறிஞ்சித்    (7)
தார் ஆர் நறு மாலைச் சாத்தற்குத் தான் பின்னும்
நேராதன ஒன்று நேர்ந்தாள் அதனாலும்    (8)
தீராது என் சிந்தை நோய் தீராது என் பேதுறவு
வாராது மாமை அது கண்டு மற்று ஆங்கே
ஆரானும் மூது அறியும் அம்மனைமார் சொல்லுவார்
பாரோர் சொலப்படும் கட்டுப்படுத்திரேல்
ஆரானும் மெய்ப்படுவன் என்றார் அது கேட்டு    (9)
கார் ஆர் குழல் கொண்டை கட்டுவிச்சி கட்டேறி
சீர் ஆர் சுளகில் சில நெல் பிடித்து எறியா
வேரா விதிர்விதிரா மெய் சிலிரா கை மோவா
பேர் ஆயிரம் உடையான் என்றாள் பெயர்த்தேயும்   (10)
கார் ஆர் திருமேனி காட்டினாள் கையதுவும்
சீர் ஆர் வலம்புரியே என்றாள் திருத் துழாயத்   (11)
தார் ஆர் நறு மாலை கட்டுரைத்தாள் கட்டுரையா
நீர் ஏதும் அஞ்சேல்மின் நும் மகளை நோய் செய்தான்
ஆரானும் அல்லன் அறிந்தேன் அவனை நான்
கூர் ஆர் வேல் கண்ணீர் உமக்கு அறியக் கூறுகெனோ?
ஆரால் இவ் வையம் அடி அளப்புண்டது தான்
ஆரால் இலங்கை பொடி பொடியா வீழ்ந்தது மற்று
ஆராலே கல் மாரி காத்தது தான் ஆழி நீர்   (12)
ஆரால் கடைந்திடப்பட்டது அவன் காண்மின்
ஊர் ஆ நிரை மேய்த்து உலகு எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தும்
ஆராத தன்மையனாய் ஆங்கு ஒருநாள் ஆய்ப்பாடி
சீர் ஆர் கலை அல்குல் சீர் அடிச் செந்துவர் வாய்
வார் ஆர் வனமுலையாள் மத்து ஆரப் பற்றிக்கொண்டு
ஏர் ஆர் இடை நோவ எத்தனையோர் போதும் ஆய்
சீர் ஆர் தயிர் கடைந்து வெண்ணெய் திரண்டதனை
வேர் ஆர் நுதல் மடவாள் வேறு ஓர் கலத்து இட்டு
நார் ஆர் உறி ஏற்றி நன்கு அமைய வைத்ததனைப்
போர் ஆர் வேல் கண் மடவாள் போந்தனையும் பொய் உறக்கம்
ஓராதவன் போல் உறங்கி அறிவு உற்று
தார் ஆர் தடம் தோள்கள் உள் அளவும் கைந் நீட்டி
ஆராத வெண்ணெய் விழுங்கி அருகு இருந்த   (13)
மோர் ஆர் குடம் உருட்டி முன் கிடந்த தானத்தே
ஓராதவன் போல் கிடந்தானைக் கண்டு அவளும்
வாராத் தான் வைத்தது காணாள் வயிறு அடித்து இங்கு   (14)
ஆர் ஆர் புகுதுவார் ஐயர் இவர் அல்லால்
நீர் ஆம் இது செய்தீர் என்று ஓர் நெடுங் கயிற்றால்
ஊரார்கள் எல்லாரும் காண உரலோடே
தீரா வெகுளியள் ஆய் சிக்கென ஆர்த்து அடிப்ப
ஆரா வயிற்றினோடு ஆற்றாதான் அன்றியும்   (15)
நீர் ஆர் நெடுங் கயத்தைச் சென்று அலைக்க நின்று உரப்பி
ஓர் ஆயிரம் பண வெம் கோ இயல் நாகத்தை
வாராய் எனக்கு என்று மற்று அதன் மத்தகத்து
சீர் ஆர் திருவடியால் பாய்ந்தான் தன் சீதைக்கு (16)
நேர் ஆவன் என்று ஓர் நிசாசரி தான் வந்தாளை
கூர் ஆர்ந்த வாளால் கொடி மூக்கும் காது இரண்டும்
ஈரா விடுத்து அவட்கு மூத்தோனை வெம் நரகம் (17)
சேரா வகையே சிலை குனித்தான் செந்துவர் வாய்
வார் ஆர் வனமுலையால் வைதேவி காரணமா
ஏர் ஆர் தடந் தோள் இராவணனை ஈர் ஐந்து (18)
சீர் ஆர் சிரம் அறுத்து செற்று உகந்த செங்கண் மால்
போர் ஆர் நெடு வேலோன் பொன்பெயரோன் ஆகத்தை
கூர் ஆர்ந்த வள் உகிரால் கீண்டு குடல் மாலை (19)
சீர் ஆர் திரு மார்பின்மேல் கட்டி செங் குருதி
சோராக் கிடந்தானைக் குங்குமத் தோள் கொட்டி
ஆரா எழுந்தான் அரி உருவாய் அன்றியும் (20)
பேர் வாமன் ஆகிய காலத்து மூவடி மண்
தாராய் எனக்கு என்று வேண்டி சலத்தினால்
நீர் ஏற்று உலகு எல்லாம் நின்று அளந்தான் மாவலியை
ஆராத போரில் அசுரர்களும் தானுமாய்
கார் ஆர் வரை நட்டு நாகம் கயிறு ஆக
பேராமல் தாங்கிக் கடைந்தான் திருத் துழாய்த் (21)
தார் ஆர்ந்த மார்வன் தட மால் வரை போலும்
போர் ஆனை பொய்கைவாய்க் கோட்பட்டு நின்று அலறி
நீர் ஆர் மலர்க் கமலம் கொண்டு ஓர் நெடுங் கையால்
நாராயணா ஓ மணிவண்ணா நாகணையாய்
வாராய் என் ஆர் இடரை நீக்காய் என வெகுண்டு (22)
தீராத சீற்றத்தால் சென்று இரண்டு கூறு ஆக
ஈரா அதனை இடர் கடிந்தான் எம் பெருமான்
பேர் ஆயிரம் உடையான் பேய்ப் பெண்டீர் நும் மகளைத்
தீரா நோய் செய்தான் என உரைத்தாள் சிக்கென மற்று (23)
ஆரானும் அல்லாமை கேட்டு எங்கள் அம்மனையும்
போர் ஆர் வேல் கண்ணீர் அவன் ஆகில் பூந் துழாய்
தாராது ஒழியுமே தன் அடிச்சி அல்லளே மற்று
ஆரானும் அல்லனே என்று ஒழிந்தாள் நான் அவனைக் (24)
கார் ஆர் திருமேனி கண்டதுவே காரணமா
பேரா பிதற்றா திரிதருவன் பின்னையும் (25)
ஈராப் புகுதலும் இவ் உடலைத் தண் வாடை
சோரா மறுக்கும் வகை அறியேன் சூழ் குழலார் (26)
ஆரானும் ஏசுவர் என்னும் அதன் பழியை
வாராமல் காப்பதற்கு வாளா இருந்தொழிந்தேன்
வாராய் மட நெஞ்சே வந்து மணிவண்ணன் (27)
சீர் ஆர் திருத் துழாய் மாலை நமக்கு அருளி
தாரான் தரும் என்று இரண்டத்தில் ஒன்று அதனை
ஆரானும் ஒன்னாதார் கேளாமே சொன்னக்கால்
ஆராயுமேலும் பணி கேட்டு அது அன்று எனிலும்
போராது ஒழியாதே போந்திடு நீ என்றேற்கு
கார் ஆர் கடல் வண்ணன் பின் போன நெஞ்சமும்
வாராதே என்னை மறந்தது தான் வல்வினையேன் (28)
ஊரார் உகப்பதே ஆயினேன் மற்று எனக்கு இங்கு (29)
ஆராய்வார் இல்லை அழல்வாய் மெழுகு போல்
நீராய் உருகும் என் ஆவி நெடுங் கண்கள் (30)
ஊரார் உறங்கிலும் தான் உறங்கா உத்தமன் தன்
பேர் ஆயினவே பிதற்றுவன் பின்னையும் (31)
கார் ஆர் கடல் போலும் காமத்தர் ஆயினார்
ஆரே பொல்லாமை அறிவார்? அது நிற்க
ஆரானும் ஆதானும் அல்லள் அவள் காணீர்
வார் ஆர் வனமுலை வாசவதத்தை என்று
ஆரானும் சொல்லப்படுவாள் அவளும் தன் (32)
பேர் ஆயம் எல்லாம் ஒழிய பெருந் தெருவே
தார் ஆர் தடந்தோள் தளைக் காலன் பின் போனாள்
ஊரார் இகழ்ந்திடப்பட்டாளே? மற்று எனக்கு இங்கு (33)
ஆரானும் கற்பிப்பார் நாயகரே? நான் அவனைக்
கார் ஆர் திருமேனி காணும் அளவும் போய்
சீர் ஆர் திருவேங்கடமே திருக்கோவ
லூரே மதிள் கச்சி ஊரகமே பேரகமே
பேரா மருது இறுத்தான் வெள்ளறையே வெஃகாவே
பேர் ஆலி தண்கால் நறையூர் திருப்புலியூர்
ஆராமம் சூழ்ந்த அரங்கம் கணமங்கை (34)
கார் ஆர் மணி நிறக் கண்ணனூர் விண்ணகரம்
சீர் ஆர் கணபுரம் சேறை திருவழுந்தூர்
கார் ஆர் குடந்தை கடிகை கடல்மல்லை
ஏர் ஆர் பொழில் சூழ் இடவெந்தை நீர்மலை
சீர் ஆரும் மாலிருஞ்சோலை திருமோகூர் (35)
பாரோர் புகழும் வதரி வடமதுரை
ஊர் ஆய எல்லாம் ஒழியாமே நான் அவனை
ஓர் ஆனை கொம்பு ஒசித்து ஓர் ஆனை கோள்விடுத்த
சீரானை செங்கண் நெடியானை தேன் துழாய்த்
தாரானை தாமரை போல் கண்ணானை எண் அருஞ் சீர் (36)
பேர் ஆயிரமும் பிதற்றி பெருந் தெருவே (37)
ஊரார் இகழிலும் ஊராது ஒழியேன் நான்
வார் ஆர் பூம் பெண்ணை மடல் (38)

ஓம் நமோ நாராயணாய !